ANNE SEVGİSİ...

Senin için bir şiir yazmamı söylediler...

Mısra mısra anlatmamı istediler

Sevgi sevgi yaşatmamı söylediler

Sen, kitaplara sığar mısın annem...?

Çocuk, insanın atasıdır dediler...

Ata olmazsa, insan olmaz dediler

Nice yiğitlere senin sütünü verdiler

Sen olmazsan, çocuk olur mu annem?

Bu gözler, senin için çok ağladılar...

Nice annenin ardından, ah ile baktılar

Mahzun, mahzun önlerine aktılar

Sen bu acıyı, bilir misin annem...?

Sevgilerce mısralarım oluştu...

Titreyen parmakların, saçlarıma karıştı

Şu gönlüm, çok acılara alıştı..

Sensiz yaşama, alışılmıyor annem...

Beni senden, seni benden sordular...

Seni alıp kara toprağa koydular..

Şu kara saçlarım, ak-pak oldular

Sensiz dünyada, yaşanır mı annem?

Yazsalar, çizseler hep anlatsalar...

Nesiller boyu, anneleri konuşsalar

Sana bir gün değil, ömürler verseler...

Sen dünyalara, sığar mısın annem..?

31. 03. 1989

Suat TUTAK

Saat: 01.15 – SÖKE 

 ÖMRÜMÜ ÇALANLAR...

Sevmeyi öğretti bana yıllar

İnsanlarsa hep ağlamayı..

Rüzgara tutulan yaprak oldum

Attılar beni oradan oraya...

Hem beni, hem ömrümü çaldılar

Peşi sıra sürüklendim yılların

Tozlu, topraklı uzun yolların

Alaca belece olan samur saçların

Dökülen, saçılan bunca umutların

Hepsini benden alıp kaçırdılar

Göz göz olan yürek yaraları

Dinmek bilmeyen gönül sancıları

Umutla diktiğim ağaçları, dalları

Gönlümdeki açılmamış goncaları

Tayfun gibi yıkıp parçaladılar

Yarış ettim geçen yıllarla, aylarla

Dönüp de baktığım mevsimlerle, günlerle

Koşup da yetişemediğim, umutlarla

Hele verip de alamadığım sevgilerle

Beni anılarla koyup tek tek kaçtılar..

Suat TUTAK

20.02.1978 – SÖKE 

 BİR YOL BULURUZ...

Koşa koşa varamadım vuslata

Dünyaya kapıldım çıkamadım sırata

Çok yanlışlar gördüm, söylemedim surata

Güzellikleri seçtim de, satamadım mezada.

Dostumu dost bilip, sardım boynuma

Niceleri yılanmış, aldım koynuma

Kötü söylesem, yakışır mı adıma

Bu da benim kaderim, razıyım payıma.

Dayım yok ki, dolanayım boynuna

Adı belli, kadı belli, sövemem ki soyuna

Sanki seçilmiş de, kötüler düşmüş payıma

Belki kusur bende, yakışır mı namıma..

Gel yüreğim, kalkıp gidelim yabana

Bu sürü çok geldi, bu garip çobana

Vuralım seninle, hem nalına, hem mıhına

Belki bir yol buluruz, er meydanına...

Suat TUTAK

10. 03. 1978 – SÖKE